William

Ik kan me mijn eerste herinnering van mijn moeder niet voor de geest halen. Bij elke herinnering die ik als kind heb is ze er gewoon.

Ik zie onze hond Fleur, ik was net zo groot als hij, en mijn moeder is er ook.

Ik ben op vakantie aan een meer en speel in het water met m’n vader, tante Truud, ome Jan, Hans, Theo, Ron en Anita, en m’n moeder is er bij.

Ik kom terug van m’n eerste dag op school en daar is m’n moeder. Ik ga voor het eerst op skies de berg af, en m’n moeder kijkt me na.

Ik kom thuis van een avond stappen om 3 uur ‘s nachts en m’n moeder ligt wakker in bed op me te wachten.

Ik eet tussen de middag thuis bij m’n moeder. Ik huil met haar als ik afscheid neem en naar Canada vertrek.

We lachen ons rot als wij op visite in Nederland zijn of zij in Canada is.

Als je ouder word realiseer je pas wat de impact van je familie is op je huidige leven. M’n moeder heeft zich keer op keer opgeofferd voor het geluk van mij en m’n zus. Haar invloed drukt nog steeds een stempel op mijn leven. Ik heb alles aan haar te danken.

Tinek, nu ik fysiek niet meer bijna elke dag met je deel, voel ik je aanwezig in alles wat ik doe. Want 9 uur hier vandaan met een vliegtuig, is maar een fractie van een seconde voor de geest. Zo deel ik elke dag met je, elk moment van vreugde, en soms een momentje van verdriet.

Mama, ik hou ontzettend veel van je. Maak er een mooie dag van.

William